Tuesday, February 9, 2010

வில்லியம் ஃபாக்னருடனான உரையாடலின் தொடர்ச்சி....



கேள்வி : சூசகமாகத் தாங்கள் குறிப்பிடும் அந்த நாவல் எது?

பதில் : The sound and the fury. அந்த நாவலை தனித்தனியாக ஐந்து தடவைகள் எழுதினேன். அதுவரையிலும். வேதனை தந்து கொண்டிருந்த கனவிலிருந்து என்னால் மீளமுடியவில்லை. சீரழிந்து போன இரு பெண்களின் - காஸியும் அவளுடைய மகளும் - சோகக் கதை அது. அதில் வரும் டில்ஸி நான் ரொம்பவும் விரும்பும் கதாபாத்திரங்களில் ஒன்று. அவள் தைரியசாலி; விசால மனசுடையவள். அதே சமயம் அடக்கமான போக்குடையவள். நம்பிக்கைக்கும் உகந்தவள். சொல்லப் போனால் என்னைவிடவும் எத்தனையோ மடங்கு தைரியமும் சத்திய உணர்வும், மிதமான போக்கும் அவளுக்குண்டு.

கேள்வி : படிப்பவருக்கு போதனையூட்டுவதற்கு அனுசரணையான உருவ அமைப்பை வகுத்துக் கொள்வதில் சௌகரியம் ஏதேனுமுண்டா? A fable என்ற தங்கள் நாவலில், விவிலிய நூலின் சாயலில் போதனை உருவம் கைவந்திருக்கிறதே, அதைத்தான் கேட்கிறேன்?

பதில் : ஒரு கொத்தனுக்கு, சம சதுரத்தில் ஒரு கட்டிடத்தை எழுப்ப சமசதுரத்தில் மூலைகள் அமைத்துக் கொண்டால் ஏற்படுகிற சௌகரியம், அதிலும் உண்டு. கட்டடம் தீர்க்க சதுர வடிவமென்றால் மூலைகளும் அதற்கேற்றாப்போல் அமைந்தாக வேண்டும். அதேபோல் A fable என்ற கதையைச் சொல்வதற்கு விவிலிய போதனா உருவமே ஏற்றது என்று எண்ணினேன்.

கேள்வி : கொத்தன் கரண்டியை இரவில் வாங்குவது போல், கலைஞனும் கிருஸ்துவ மதத்தை ஒரு உபகரணமாகக் கொள்ளலாம் என்பதா தங்கள் குறிப்பு?

பதில் : என்னுடைய அர்த்தத்தில் கொத்தன் ஒருநாளும் அந்த கரண்டியை இழந்ததில்லை. கிருஸ்துவ மதம் கழன்று போன நிலையில் எவரும் இருந்ததுமில்லை. நான் கொள்ளும் பொருளையே தாங்களும் கொண்டால் நான் சொல்லுவது உங்களுக்குப் புரியும். ஒரு தனிமனிதனுக்கு தனிப்பட்ட முறையில் அமைந்த குணாம்சமே அது. இயற்கையின் ஓட்டப்படி சென்று கொண்டிருந்தால்தான் அடைவதைக் காட்டிலும் உயர்ந்த ஒரு மட்டத்தை அடைவதற்காக மனிதன் எடுத்துக்கொள்ளும் பிரயாசையே அதன்பால் மனிதனுக்கு ஏற்படும் நம்பிக்கை. அதன் உருவகம்... அது ஒரு குரிசானாலும் சரி அல்லது ஒரு பிறைக் கீற்று ஆனாலும் சரி, சமூகத்திற்குள் மனிதன் ஆற்றித் தீரவேண்டிய கடமையை அவனுடைய பிரக்ஞைக்கு அது கொண்டு வருகிறது இந்த அடிப்படையில், பல்வேறு அமைப்பு முறைகளில் காட்சி தரும் உபதேசங்கள் அனைத்தும் ஒன்றே; ஒரே சித்திரம். அதை கூர்ந்து நோக்கி மனிதன் தன்னையே அறிந்துகொள்கிறான். "நான் என்பது என்ன என்பதும் அவனுக்கு வெளிச்சமாகிறது. ஆனால் பள்ளிப்பாட புத்தகம் கணக்கைப் புகட்ட முயல்வதுபோல் அதனால் தர்ம அதர்ம வேறுபாடுகளை உணர்த்த முடியாது. ஆனால் அது அவனுக்கு தன்னையே எப்படி அறிந்து கொள்ளுவது என்பதையும், தன்னுள் புதையுண்டு கிடக்கும் சக்திகளுக்கும், ஆசைகளுக்கும் அனுசரணையான வகையில் எப்படி தனக்கே சொந்தமான ஒரு கோட்பாட்டை மெல்ல மெல்ல உருவாக்கிக் கொள்வது என்பதையும் கற்றுக்கொடுக்கும். வேதனை, தியாகம் இவற்றிற்கு மூர்த்திகரமாகத் துலங்கும் ஒரு ஒப்பற்ற உதாரணத்தை அது அவனுக்கு வழங்குகிறது. போதனை உருவ அமைப்பில், தார்மீகச் சிந்தனைகளை சுருதியாகக் கொண்டு, இன்று வரையிலும் எழுத்தாளர்கள் அளித்து வந்திருப்பதும், இனிமேல் அளிக்கப் போவதுமான கதாபாத்திரங்கள் மூன்று முகங்களுக்கும் பிரதிநிதியாக தோன்றுவார்கள். ஒருவன், ஒன்றும் அறியாதவன், இன்னொருவன், அறிந்தும் சிரத்தை செலுத்தாதவன்; மற்றொருவன், அறிந்து கொள்பவனும், சிரத்தைச் செலுத்துபவனுமான ஒருவன். இவர்கள்தாம் அந்த கதாபாத்திரங்கள். அதே மும்முகத்தைத்தான் நீங்கள் A fable -லும் பார்க்கிறீர்கள். அதில் வரும் யூத விமானத் தலைவன் ""இது பயங்கரமானது; வாழ்வையே உதறிவிட நேர்ந்தாலும்கூட இதை நான் கைவிடப் போவதில்லை'' என்கிறான். ""இது பயங்கரமானது; நம்மால் இதைக் கண்ணீர் விட்டபடி தாங்கிக் கொண்டிருக்க முடியும்'' என்கிறான் பிரெஞ்சுப் படைத்தலைவன். இங்கிலீஷ் பட்டாலியன் ரன்னர், ""இது பயங்கரமானது : இதற்காக நான் எதையாவது செய்வேன்'' என்கிறான்.

கேள்வி : உங்கள் படைப்புகளில் சொந்த அனுபவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது எந்த அளவு இருக்கிறது?

பதில் : இப்போது என்னால் திட்டமாகச் சொல்ல முடியாது. இன்றுவரை நான் கணக்கெடுத்துப் பார்த்ததும் இல்லை. ஏனெனில் "எந்த அளவுக்கு?' என்பது பிரதானமானதல்ல. ஒரு எழுத்தாளனுக்கு அவசியம் மூன்று குணாம்சங்கள் இருந்தாக வேண்டும். அனுபவம், கூர்ந்து நோக்குதல், கற்பனை வளம். இதில் ஏதாவது இரண்டு - சில சமயம் இதில் ஒன்று - மற்றொன்று இல்லாத குறையை நிரப்பிவிடும். எனக்கு ஒரு கருத்திலிருந்தோ, ஒரு சிந்தனைச் சுடரிலிருந்தோ, ஒரு மனச் சித்திரத்திலிருந்தோ கதை பிறக்கிறது. ஒரு கருத்தோ சிந்தனையோ ஏன் பிறந்தது என்பதையும், அதன்மூலம் நேர்ந்த விளைவுகள் என்ன என்ன என்பதையும் விளக்குவதற்காக ஒரு கட்டம் வரையிலும் கதையை நகர்த்திச் செல்வதுதான் நான் செய்கிற ஒரே காரியம். தன்னால் இயன்ற வரையிலும், மனசைத் தொடும்படி நடைமுறை சாத்தியமான காட்சிகளின் துணையால், நம்பத் தகுந்த கதாபாத்திரங்களைப் படைத்துக் காட்டுவதுதான் ஒரு எழுத்தாளனின் வேலை. எழுத்தாளன், அவனுக்குப் பரிச்சயமான பின்னணிகளையும் சூழ்நிலைகளையும் எடுத்தாள எண்ணுவது சகஜம். கலையின் சிகரம் சங்கீதம். கலைஞனின் மனச்சூட்சுமங்களை அதைப்போல் வேறு எந்த உபகரணத்தாலும் உணர்த்த முடியாது. சங்கீதம், வெகு அழகாகவும், லலிதமாகவும் வெளியிடும் உணர்ச்சிபாவங்களை நான் கரடுமுரடான வார்த்தைக்குள் அடக்கப் பாடுபடுகிறேன், நான் சாதிப்பதைவிட அழகாக, எளிமையாக, சங்கீதம் செய்து காட்டும். ஆனால் எனக்கோ வார்த்தைகளிடத்தில் தான் நேசம். பாடுவதையும்விட படிப்பதில் அதிக தாத்பரியம் உள்ளவன் நான். ஓசையை விடவும் அமைதியை மிகவும் விரும்புகிறேன். வார்த்தைகளில் தேக்கப்படும் சித்திரம் அமைதியில் ஜீவகளை பெறுகிறது. அதாவது வசனத்தின் கர்ஜனையும் சரி, சங்கீத இன்பமும் சரி, அமைதியின் விளைவுகளே.

கேள்வி : அனுபவம், கூர்ந்து நோக்கல், கற்பனை இவை ஒரு எழுத்தாளனுக்கு அவசியம் இருக்க வேண்டுமென்று குறிப்பிட்டீர்கள்.intuition-ம் அவசியம் அல்லவா?

பதில் : intuition என்றால் என்ன என்பதே எனக்குத் தெரியாது. சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். பார்த்ததில்லை.

கேள்வி : தாங்கள் இலக்கியத் துறைக்கு எப்படி வர நேர்ந்தது?

பதில் : அப்போது நான் நியூஆர்லின்ஸில் வசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அங்கு ஷெர்வுட் ஆண்டெர்ஸனைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. மாலையில் இருவரும் கூடிப் பேசுவோம். பக்கத் துணைக்கு ஒன்று அல்லது இரண்டு புட்டி மதுவும் இருக்கும். பிற்பகல் வேளையில் அவரை வெளியே காண முடியாது. ஏகாந்தத்தில் அமர்ந்து வேலையில் முனைந்திருப்பார். மறுநாளும் இதே போலத்தான். அதுதான் ஒரு எழுத்தாளனின் வேலைத்திட்டம் என்றால் அவரைப் போல் நானும் ஒரு எழுத்தாளன் ஆகவேண்டியதுதான் என்னுடைய உடனடித் தேவை என்பதைத் தெரிந்துகொண்டேன். என்னுடைய முதல் புத்தகத்தை எழுத ஆரம்பித்தேன். ஆரம்பத்திலேயே எழுத்துத் தொழில் கன குஷியாகப்பட்டது. ஆண்டெர்ஸனை மூன்று வாரங்கள் சந்திக்கவே இல்லை. அந்த விஷயமே மறந்து போய்விட்டது. ஒருநாள் அவரே என் ஜாகை தேடி வந்து சேர்ந்தார். என் இருப்பிடத்திற்கு வந்தது அதுதான் முதல் தடவை. அவர், ""என்ன நீ? கோபமா?'' என்று கேட்டார். ""நான் ஒரு நாவல் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்'' என்று பதில் சொன்னேன். "அடகடவுளே!'' என்று சொல்லிவிட்டு அவர் வெளியேறிவிட்டார். soldiers pay. தான் அந்த நாவல். அதை எழுதி முடித்தபின்னர் ஒருநாள், மிஸில் ஆண்டெர்ஸனை வழியில் சந்தித்தேன் அகஸ்மாத்தாக. எழுத்து வேலை பற்றி விசாரித்தார். முடிந்துவிட்டதாகச் சொன்னேன். அதற்கு அவர், ""ஷெர்வுட் உங்களுடன் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்து கொள்ள சித்தமாயிருக்கிறார். அதாவது கையெழுத்துப்பிரதியை அவர் வாசிக்க நேராது என்றால் அதை அவருடைய வெளியீட்டார்களிடமே ஒப்படைத்து வெளியிடச் செய்யலாம் என்பதே அது'' என்றார். ""ஆட்சேபணை இல்லை'' என்று நானும் சொல்லி வைத்தேன். நான் எழுத்தாளன் ஆன கதை இதுதான்.

கேள்வி : உபாய ஊதியங்களில் என்ன என்ன வேலைகள் பார்த்திருக்கிறீர்கள்?

பதில் : அகப்பட்டதையெல்லாம் ஒரு கை பார்த்திருக்கிறேன். எந்த வேலையையும் சுமாராக ஒப்பேற்றிவிடுபவன்; துடுப்புப் பிடித்திருக்கிறேன்; சாயம் பூசியிருக்கிறேன்; ஏரோப்ளேன் ஓட்டியிருக்கிறேன். நீயு ஆர்லீன்ஸில் வாழ்க்கைச் செலவு வெகு சொற்பம். படுக்க ஒரு இடம், கொஞ்சம் உணவு, புகையிலை, விஸ்கி, இவ்வளவுதானே வேண்டும்? ஒரு மாசச் செலவுக்காகும் பணத்தை இரண்டு தினங்களில் சம்பாதித்துவிடுவேன். சதா சுற்றித் திரிகிற ஒரு சோதாப்பயல் நான். அதுதான் எனது பிறவிக் குணம். வேலை பார்த்துத்தான் ஆக வேண்டும் என்றளவுக்கு நிர்ப்பந்தம் என்றும் எனக்கு ஏற்பட்டது கிடையாது. இந்த உலகில் எவ்வளவு வேலைகள் செய்ய வேண்டியதாகிவிட்டது என்பதை எண்ணும்போதே எனக்கு ஆயாசமேற்பட்டுவிடும். எட்டு மணிநேரம் செய்யக்கூடியது, வேலை ஒன்றுதான். எட்டுமணிநேரம் காதலிக்கவோ, எட்டு மணிநேரம் புசிக்கவோ முடியாது. அதிக வேலையால் அவதிப்படுகிறான் மனிதன்.

கேள்வி : ஷெர்வுட் ஆண்டெர்ஸனுக்கு மிகவும் கடமைப்பட்டவராகவே தாங்கள் இருக்கலாம். இருந்தாலும் ஒரு இலக்கிய ஆசிரியர் என்ற ஹோதாவில் அவரைப் பற்றி தங்களுடைய மதிப்பீடு என்ன?

பதில் : எனது தலைமுறை எழுத்தாளர்களுக்கு அவர் பிதா. எங்களுக்குப் பின்னால் இன்றளவும் எழுதிவருகிற எழுத்தாளர்களின் இலக்கிய மார்க்கத்திற்கு வழிகோலியவரும் அவர்தான். அவரைத் தீர்க்கமாக ஆராய்ந்து எழுதப்பட்ட நூல் இன்றுவரை வெளிவரவில்லை. ட்ரெயிஸருக்கு அவர் அண்ணன். மார்க்ட்வெயின் இவர்கள் இருவருக்கும் தந்தை.

கேள்வி : தங்கள் காலத்து ஐரோப்பிய எழுத்தாளர்களைப் பற்றி ஏதாவது சொல்ல முடியுமா?

பதில் : என் வாழ்நாளில தோன்றிய இரண்டு மகான்களில் ஒருவர் ஜேம்ஸ் ஜாயிஸ். மற்றொருவர் தாமஸ்மான். ஒரு மதப் பிரசங்கி பைபிள் பழைய ஏற்பாட்டை அணுகுவதுபோல் பக்தி சிரத்தையுடன் ஒருவன் ஜாயிஸின் "யூலீஸûஸ' அணுக வேண்டும்.

கேள்வி : ஒன்றுக்கு இரண்டு தடவையாகப் படித்துப் பார்த்துங்கூட தங்கள் சிருஷ்டிகள் முற்றும் புரியவில்லை என்று வாசகர்கள் அங்கலாய்க்கிறார்கள். இதற்குப் பரிகாரம் என்ன? பிரத்யேகமாக, அணுகும் முறையேதேனும் சொல்ல முடியுமா?

பதில் : நாலு தடவை படித்துப் பார்க்கட்டும்.

கேள்வி : சமகால எழுத்தாளர்களின் நூல்களை தாங்கள் படிப்பதுண்டா?

பதில் : சின்ன வயசில் நான் படித்த நூல்களையே இன்றளவும் மீண்டும், மீண்டும் படித்து வருகிறேன். பழைய ஏற்பாடு, பைபிள் டிக்கன்ஸ், கான்ராடு, டான்குக்úஸôட் - இந்த நூல்களையெல்லாம் வருடம் தவறாமல் படிக்கிறேன், சிலர் பைபிள் பாராயணம் செய்வதுபோல், ஃபிளாபர்ட்டும், பால்ஸôக்கும் அவர்களுக்கே சொந்தமான ஒரு உலகத்தையே படைத்துக் காட்டியிருக்கிறார்கள். டஸ்டாவஸ்கி, மெல்வில் இவர்களுடைய புத்தகங்களும் அடிக்கடி படிப்பதுண்டு. கவிஞர்களில் மார்லோ, காம்ப்டன், ஜான்ஸன், டான்னிகீட்ஸ், ஷெல்லி இவர்கள் என் மனசுக்கு உகந்தவர்கள். ஹவுஸ்மானின் புத்தகங்களும் அவ்வப்போது படிப்பேன். இவற்றையெல்லாம் நான் கணக்கற்ற தடவைகள் படித்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு தடவையுமே பூராவும் படிப்பேன் என்பதில்லை. ஒரு காட்சியையோ, அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட கதாபாத்திர சம்பந்தமாக வருகிற பகுதிகளை மட்டுமே படிப்பேன்; ஒருசில நிமிஷங்கள் ஒரு அருமை நண்பனிடம் உரையாடுவது மாதிரி.

கேள்வி : பிராய்டு?

பதில் : நான் நியூ ஆர்லியஸில் இருந்தபோது எல்லோருடைய வாயிலும் அவருடைய பெயர் அடிபடும். ஆனால் நான் அவர் எழுதிய நூல்களைப் படித்ததில்லை. ஷேக்ஸ்பியரும் படித்திருக்க மாட்டாரே! மெல்விலும் படித்திருக்க மாட்டார். மோபி டிக் கண்டிப்பாகப் படித்திருக்க மாட்டான்.

கேள்வி : நாவலின் எதிர்காலம் எப்படியிருக்கும்?

பதில் : படித்துப் பார்க்க வாசகர் கூட்டம் இருப்பது வரையிலும் நாவல்கள் தோன்றத்தான் செய்யும். என்னுடைய தீர்மானம் இதுதான். இதையே தலைகீழாகவும் சொல்லலாம். ஆனால் சித்திரப் பத்திரிகைகளின் பெருக்கம் மனிதனின் வாசிக்கும் சக்தியை அழித்து, ஆதிமனிதனின் சித்திரலிபிகளின் காலத்துக்கு இழுத்துச் செல்லாதிருக்க வேண்டும்.

கேள்வி : விமர்சகனின் கடமை என்ன?

பதில் : விமர்சகனின் பேச்சுக்கு காது கொடுக்க கலைஞனுக்கு நேரமில்லை. எழுத்தாளன் ஆக வேண்டும் என்று திட்டம் போடுகிறவர்கள் புத்தக விமர்சனம் படிப்பார்கள். எழுத வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறவனுக்கு இதில் அக்கறை செலுத்த அவகாசம் இராது. "கீல்ராய் இங்கே இருந்தான்' என்று சொல்ல முயல்கிறான் விமர்சகன். அவனுடைய பார்வை கலைஞனை நோக்கிப் படிவதில்லை. கலைஞனோ விமர்சகனைவிடவும் ஒருபடி உயர்ந்தவன். காரணம் விமர்சகனின் மனசை நெகிழ வைக்கும் விஷயத்தை அவன் படைத்துவிடுகிறான். கலைஞனைவிட்டு, பிறரை வெகுவாகப் பாதிக்கும் ஒரு விஷயத்தைத்தான் விமர்சகன் சொல்கிறான்.

கேள்வி : தங்களுடைய படைப்புகளை பிறர் சர்ச்சை செய்ய வேண்டும் என்று தாங்கள் ஆசைப்படுவதில்லையா?

பதில் : இல்லை. நான் எழுதுவதில் முனைந்திருக்கிறேன். அது ஒன்றே என்னைத் திருப்தியடையச் செய்துவிடும். நான் ஈடுபட்டிருக்கும் வேலையில் எனக்கு வாசனை இல்லாத வரை பிறருடைய பேச்சு என்னை உருப்படச் செய்யாது. கடுமையாக உழைப்பதன் மூலமே உருப்பட முடியும். நான் ஒரு இலக்கிய ஆசிரியர் அல்ல; ஒரு எழுத்தாளன்தான். சுயவேலைகளைப் பற்றி வம்பளந்து கொண்டிருப்பதில் பயன் ஒன்றுமில்லை.

கேள்வி : "சலனம் சலனம்' என்று அடிக்கடி சொல்லி வருகிறீர்களே? எந்த அர்த்தத்தில் கலைஞன் இந்த அம்சத்துடன் இணைந்து நிற்கிறான்?

பதில் : சலனமே வாழ்க்கை. இந்தச் சலனத்தைத் தடை செய்து அசைவற்றதாக்கி, ஒரு நூற்றாண்டு காலத்திற்குப் பின் அந்த நூலைப் படித்துப் பார்க்கிற ஒரு வாசகனுக்கு "இதுதான் வாழ்க்கை, ஆகவே சலனத்துக்கு ஆட்பட்டிருக்கிறது' என்று உணரும் வகையால் காலத்தைத் தோக்கி வைப்பவனே கலைஞன். மனிதன் மரணத்தால் சரிகிறான். அமரத்துவ நிலையை கலை ஒன்றுதான் சாத்தியமாக்கும். கலைஞனுடைய லட்சியம், சதா ஒலித்துக் கொண்டிருப்பதும், எனினும் மரணத்தால் விழுங்க முடியாததுமான ஒன்றை தனக்கு வாரீசாக விட்டுச் செல்வதுதான்.

கேள்வி : soldiers pay எழுதி முடித்த பின்னர் sartoris எழுதுவதற்கு முன்னால் உங்களிடத்தில் விளைந்த மாற்றம் என்ன?

பதில் : soldiers pay எழுதுகையில், எழுத்து ஒரு ரசமான வேலை என்பதைக் கண்டு கொண்டேன். பின்னால் மற்றொன்றும் எனக்குத் தெரிய வந்தது. ஒரு குறிப்பிட்ட சிருஷ்டிக்கு மட்டுமல்ல, ஒரு எழுத்தாளனின் சிருஷ்டிக்கு அனைத்துக்கும் மொத்தமாக ஒரு design இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏற்படலாயிற்று. என்னுடைய சின்னஞ்சிறிய கிராமப்புறத்தை அடிப்படையாக வைத்தே எத்தனையோ அரிய படைப்புகளை உருவாக்க முடியும். அத்தனையும் எழுதி முடிப்பது வரையிலும் நான் உயிரோடிக்கப் போவதில்லை. யதார்த்த சம்பவங்களுக்கு மெருகூட்டி, அவற்றை என் சிருஷ்டித்திறனின் சிகரத்தை அடைய வைப்பதற்கு அவசியமான சுதந்திரத்தை என்றுமே நான் பரிபூர்ணமாக அனுபவித்து வந்திருக்கிறேன். என்னுடைய முயற்சியெல்லாம், எனக்கே சொந்தமான ஒரு பிரபஞ்சத்தின் திரையை விலக்கிக் காட்டுவதே. என்னுடைய சிருஷ்டிகளில் இடம், காலம் போன்ற பரிமாணங்களில் கதாபாத்திரங்களை தெய்வ அருள் பெற்றவர்களாய் மதித்து அங்கும் இங்கும் புரட்டிப் போட்டிருக்கிறேன். காலம் பிண்ட சொரூபம் அற்றது; அது ஒரு திரவப்பொருள் போன்ற ஓட்டமுடையது என்ற எனது சித்தாத்தங்களை நிரூபிக்கும் பொருட்டு தான் எனது கதாபாத்திரங்களை காலத்தின் ஓட்டத்திற்குள் முன்னும் பின்னும் நகர்த்தியிருக்கிறேன். என்னுடைய அகராதியில் "இருந்தான்' என்று ஒன்றில்லை. "ஆவான்' என்பது மட்டும்தான் உண்டு. இருந்தான் என்ற ஒன்றிருக்குமென்றால் வேதனையேது; சங்கடமேது? நான் படைத்த உலகை இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் அடிக்கல்லாக மதிக்கிறேன். அது கடுகத்தனை கொண்டதாயினும் சரி, அதை அகற்றிவிட்டால் இந்த பூலோகமே சிந்திச் சிதறிப் போய்விடும். doomsday book என்பதே என்னுடைய அந்திம சிருஷ்டி. சங்கிலியின் கடைசித் தொடர் அது சொர்ணக் கிரீடம் போன்றது. அதை மட்டும் எழுதி முடித்துவிட்டேன் என்றால், அன்றே பென்சிலை ஒடித்தெறிந்துவிட்டு எழுத்துத் தொழிலிலிருந்து விடுபெற்று, ஓய்வு பெற்றுக் கொள்வேன்.



நூல்: வில்லியம் ஃபாக்னர் சிறுகதை

தொகுப்பு: மா.பாலசுப்ரமணியன்

ரூ.30

பதிப்பகம்: வ.உ.சி நூலகம்
ஜி- 1, லாயிட்ஸ் காலனி, இராயப்பேட்டை, சென்னை } 14
தொலைபேசி: 044 - 28276273

Monday, February 8, 2010

வில்லியம் ஃபாக்னருடன் ஓர் உரையாடல்



வில்லியம் ஃபாக்னர் 1897 செப்டம்பர் 25- ம் தேதி மிஸிஸிபியல் ஆக்ஸ்போர்டுக்கு அருகே உள்ள நியூ ஆல்பனியில் பிறந்தவர். இளமையிலேயே மிஸிஸிபி சர்வகலாசாலையை விட்டு கனடாவின் விமானப் படையில் சேர்ந்தார். ஒரு விமான விபத்தில் சிக்கி காயமடைந்து யுனைடெட் ஸ்டேட்ஸýக்குத் திரும்பினார். நியூ ஆர்லியன்ஸýக்குச் சென்ற ஷெர்வுட் ஆண்டர்ஸனுடன் தங்கிச் சில கட்டுரைகள் எழுதத் தொடங்கினார். நியூயார்க்கிலும் ஆக்ஸ்போர்டிலும் சிறிது காலம் சுற்றுப் பிரயாணம் செய்து பின் ஆக்ஸ்போர்டுக்குத் திரும்பி ஒரு இயந்திர சாலையில் இரவு வேளைகளில் கரி அள்ளும் வேலையில் அமர்ந்தார். இங்குதான் தம்முடைய சிறந்த நாவல்களைத் திருத்தி எழுதினார். 1931-ல் எழுத்து மூலமே வாழ்க்கை நடத்துவது அவருக்குச் சாத்தியமாயிற்று . 1939-ல் அவருக்கு ஓஹென்றி ஞாபகார்த்த முதற் பரிசு கிடைத்தது. தேசீய கலை இலக்கிய கழகத்திற்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். நவீன அமெரிக்க நாவல் இலக்கியத்திற்கு அவர் செய்த சேவைக்காக அவருக்கு 1949-ல் நோபல் பரிசு அளிக்கப்பட்டது. இதன் பிறகு உலகத்தின் கவனம் அவருடைய எழுத்துக்களின் மீது திரும்பியது.

(1956-ல் 'நியூயார்க் டைம்ஸ்' பத்திரிகையில் வெளியானது பேட்டி இது. தமிழில்: சுந்தர ராமசாமி.)

கேள்வி: மிஸ்டர் ஃபாக்னர் பேட்டிகளைத் தாங்கள் விரும்புவதில்லையென்று சற்றுமுன் சொன்னீர்கள் அல்லவா?
பதில்: என்னைப் பற்றி எழும் கேள்விகள் என் கோபத்தைத் தூண்டுவதுண்டு. எனது தொழிலைப் பற்றிக் கேட்கப்பட்டால் நான் பதில் அளிக்க முயற்சிப்பேன். இல்லை, கேள்வி என்னைப் பற்றியது என்றால் நான் பதில் அளித்தாலும் அளிப்பேன். சில சமயம் அளிக்காமலும் இருந்துவிடுவேன். ஒரு கேள்விக்கு இப்போது நான் சொல்லுகிற பதில் ஒன்றாக இருக்கும்; அதே கேள்வி நாளை கேட்கப்பட்டால் அப்போது பதில் மற்றொன்றாகவும் இருந்துவிடக் கூடும்.

கே: ஒரு எழுத்தாளன் என்ற நிலையில் தங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல ஏதேனுமுண்டா?
ப: நான் பிறந்திராவிட்டாலுங்கூட எனது புத்தகங்களை மற்றெவரேனும் எழுதி முடித்திருப்பார்கள். ஹெமிங்வே, டாஸ்டாவ்ஸ்கி... இவர்கள் சம்பந்தமாகவும் இதையே சொல்லிவிடலாம். ஒரு உதாரணம். ஷேக்ஸ்பியர் நாடகங்களின் படைப்புரிமைக்கு இன்று மூன்று அவகாசிகள் உண்டு என்பதை நினைவூட்டிக் கொள்ளுங்கள். ஆனால் ஒன்று. படைத்தது யார் என்பது முக்கியமல்ல. படைக்கப்பட்டது, அதுதான் முக்கியமானது. ஹாம்லெட், நடுவேனிற் கனவு இந்த சிருஷ்டிகளே பிரதானமானது. கலைஞனுக்கு விசேஷ அந்தஸ்து எதுவும் கிடையாது. எல்லாம் அவனுடைய படைப்புக்குத்தான். ஏனென்றால் ஒருவருக்கேனும் புதிசாகச் சொல்வதற்கு எதுவுமில்லை. ஒரே விஷயத்தைத்தான் ஷேக்ஸ்பியரும், ஹோமரும், ஃபால்ஸôக்கும் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் மேலும் ஒரு இரண்டாயிரம் வருடங்கள் வாழ்ந்திருந்தார்கள் என்றால் பிரசுரகர்த்தர்களுக்கு வேறு எவருடைய தேவையும் ஏற்பட்டிராது.

கே: புதிதாக ஒன்று சொல்வதற்கில்லை என்றாலும்கூட கலைஞனின் தனித்துவம் முக்கியமான அம்சம் அல்லவா?
ப: கலைஞனைப் பொறுத்த வரையிலும் அவனுடைய தனித்துவமே அவனுக்கு மிகவும் முக்கியமானது. பிறருக்கு படைப்பைப் பற்றித்தான் அக்கறை: தனித்துவத்தைக் கவனிக்க அவகாசம் இராது.

கே: சமகால எழுத்தாளர்கள் பற்றி என்ன கருதுகிறீர்கள்?
ப: முழுமைப் பற்றி, பரிபூர்ணமான ஒன்றைப் பற்றி, நாங்கள் வளர்ந்திருந்த கனவுகளை வடித்தெடுப்பதில் எல்லோருமே தோல்வி கண்டிருக்கிறோம். செயற்கரிய பணிகளைச் செய்து முடிப்பதில் நாங்கள் கண்டிருக்கும் முழு தோல்வியின் அடிப்படையிலேயே நான் எங்கள் சிருஷ்டிகளை மதிப்பிடுகிறேன். இரண்டாவது தடவையாக எனது புத்தகங்களை நான் எழுதுவேன் என்றால் இன்னும்கூட செம்மையாக அவற்றை எழுத முடியும் என்றே கருதுகிறேன். இந்நிலை மிகவும் விரும்பத்தக்கது. கலைஞன் விடாது தன் பணியில் மூழ்கியிருக்க காரணமும் இதுதான். மீண்டும் மீண்டும் அவன் முயன்று பார்க்கிறான். ஒவ்வொரு தடவையும், "இம்முறை நன்றாக செய்துமுடித்துவிடுவேன்' என்று நம்புகிறான். ஆனால் ஒரு நாளும் அது கைகூடப் போவதில்லை. எனவேதான் இதை வரவேற்கத்தகுந்த 'அவஸ்தை' என்று கருதுகிறேன். ஒரு தடவை அது காரிய சாத்தியமாகி விட்டது என்றால், கனவுகளை, ஆசைகளை வெற்றிகரமாக கலைஞன் படைத்து முடித்துவிட்டான் என்றால், அவ் வெற்றியின் சிகரத்தில் ஏறி நின்று தன் கழுத்தை அறுத்துக்கொண்டு மறுபக்கம் குதிப்பதைத் தவிர அவன் செய்யக்கூடியது ஒன்றுமில்லை. நான் தோல்வியுற்ற கவிஞன். அனேகமாக எல்லா நாவலாசிரியர்களும் முதலில் கவிஞர்கள் ஆகவே ஆசைப்பட்டிருப்பார்கள். அது கைவராது என்று உணர்ந்ததும் சிறுகதை முயற்சியில் ஈடுபடுவார்கள். கவிதைக்கு அடுத்த படி மிகுந்த சிரமத்தைத் தரும் கலை உருவம் இதுவே. அதிலும் அவன் வெற்றிபெறவில்லை என்றால் நாவல் எழுத முயற்படுகிறான்.

கே: ஒரு சிறந்த நாவலாசிரியர் ஆவதற்குப் பின்பற்ற வேண்டிய நடைமுறை விதிகள் ஏதேனும் உண்டா?
ப: 99 சதவிதம் ருசி. 99 சதவிதம் தன்னைப் பண்படுத்திக் கொள்ளுதல், 99 சதவிதம் உழைப்பு. செய்ததை எண்ணித் திருப்திப்பட்டுவிடக் கூடாது. ஒரு படைப்பேனும் அது எந்தளவுக்கு உன்னதமாக அமைய முடியுமோ அந்த அளவுக்குச் சிறப்பாக அமைந்து விடுவதில்லை. சதாகனவு கண்டுகொண்டிரு: உன்னால் தாண்ட முடிவதற்கு அப்பால் கோட்டைக் கிழி, இலட்சியம் உச்சியில் இருக்கட்டும். சமகால படைப்பாளிகளை விடவோ, வாழ்ந்து மறைந்தவர்களை விடவோ அதிகமாகச் செய்துவிட்டால் போதுமென ஒரு நாளும் எண்ணாதே. உன்னைவிடவும் உன்னை எம்ப வைக்கவே முயற்சிக்க வேண்டும். கலைஞன், ராட்சச சக்திகள் சதா பிடிங்கித் தின்றுக்கொண்டிருக்கும் ஒரு ஜீவன். அவன் எதற்காக அவனையே பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதும் அவனுக்க விளங்காத ஒரு மர்மம். இதையெல்லாம் எண்ணிப் பார்த்து திகைப்பில் ஆழ்ந்திருக்கும் அவனுக்குப் பொழுது இல்லை. அவனுடைய வேலை நெருக்கடி அபரிமிதமானது. படைப்புத் தொழிலை ஆற்றுவதற்காக, யாரையாவது கொள்ளையடிக்கவோ, யாரிடமேனும் கையேந்தி பிச்சையெடுக்கவோ, அவனுக்குக் கொஞ்சமும் கூச்சம் கிடையாது. இந்த ஒரு விஷயத்தில் தர்ம அதர்ம நம்பிகைகளுக்கு அப்பாற்பட்டவன்.

கே: ஒரு எழுத்தாளன் தர்ம, அதர்ம வேற்றுமைகளைப் புறக்கணித்துவிட வேண்டும் என்பதா தங்கள் கருத்து?
ப: ஒரு எழுத்தாளன் அவனுடைய சிருஷ்டிக்கு மட்டும்தான் பொறுப்பாளி. ஒரு சிறந்த எழுத்தாளனுக்கு தர்ம, அதர்ம வித்தியாசம் சிறிதேனும் இராது. அவன் நெஞ்சில் சதா ஒரு கனவு இருந்து கொண்டிருக்கிறது. அதை எழுத்தில் உருவாக்கிக் காட்டிவிட அவன் முற்படுகிறான். அதை நிறைவேற்றுவது வரையிலும் நிம்மதியில்லை அவனுக்கு. தனது சிருஷ்டியின் வெற்றிக்காக அனைத்தையும் அவன் கூசாது புறக்கணித்து விடுகிறான். மான அவமானம், கவுரவம், அகம்பாவம், வாழ்க்கை நிம்மதி, சுகம், சந்தோஷம் எல்லாவற்றையும்... தான் கொள்ளையடிக்க நேர்ந்தாலும் அவன் பின் வாங்கப் போவதில்லை. கீட்ஸ் எழுதிய ஒரு கவிதை எத்தனையோ கிழவிகளைவிட அதிக மதிப்புடையது.

கே: அப்படியானால் ஜீவனோபாயம், சந்தோஷம், அபிமானம் இவற்றைப் புறக்கணத்திருப்பதும் ஒரு கலைஞனின் சிருஷ்டித் திறனின் ஒரு அம்சமாக கருதுவீர்களோ?
ப: மாட்டேன். அவற்றை இழந்து நிற்பது அவனுடைய மன அமைதியைப் பாதிக்கும். ஆனால் மன அமைதி, திருப்தி, இதெல்லாம் கலைக்கு அப்பாற்பட்டது.

கே: ஒரு எழுத்தாளனுக்குச் சாதகமான சூழ்நிலை எது?
ப: கலைக்கும் சூழ்நிலைக்கும் எவ்வித சம்பந்தமும் கிடையாது. கலை இதையெல்லாம் எண்ணி ஏங்கி நிற்பதுமில்லை. என்னுடைய சொந்தக் கதையைச் சொல்கிறேன். ஒரு விபசாரக் கிடங்கில் காவலாளியாக நான் வேலை பார்த்ததையே எனக்குக் கிடைத்தவற்றில் செüகரியமான வேலை என்பேன். ஒரு எழுத்தாளன் தனது தொழிலைப் பார்க்க திவ்வியமான இடம் அது. அங்கு எனக்குப் பொருளாதார சுதந்தரம் பரிபூரணமாக இருந்தது. யாருக்கும் பயப்படும் அவசியமில்லை. பசியும் இல்லை. தலைக்கு மேல் ஒரு கூரை, ஏதோ அவ்வப்போது சில்லரைக் கணக்குகள் பார்க்க வேண்டியிருக்கும். உள்ளூர் போலீஸýக்கு மாதாந்திரக் கடன் அழுதுவிடுவேன். இதைத் தவிர வேறு வேலைவெட்டி கிடையாது. எழுதுவதற்கு காலைப் பொழுதே ஏற்றது. அந்தச் சமயத்தில் அந்த இடம் பரிபூர்ண அமைதியில் ஆழ்ந்திருக்கும். சாயங்கால வேளைகளில் சமூக உறவாடவும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும். அந்தஸ்துக்கும் குறைவிராது. என்னைத் தவிர ஒரு பெண்ணும் கணக்கு எழுத அமர்த்தப்பட்டிருந்தாள். எனவே எனக்கு வேலை மிகக் குறைவு. அதோடு தேவை ஏற்பட்டால், சும்மா சோர்ந்து உட்கார்ந்து அசந்து வழியாமல் நானும் கேளிக்கைகளில் பங்கெடுத்துக் கொள்ளலாம். இங்கு, தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கும் பெண்களுக்கு ஆண்களிடத்தில் அலாதியான மதிப்பு உண்டு. 'ஸôர்' என்று எனக்கு மரியாதை தந்துதான் அழைப்பார்கள். சுற்றுப்புறங்களில் கள்ளச்சாராயம் காய்ச்சுவோருக்கும் நான் 'ஸôர்'தான். போலீஸ்காரர்களை நான் பெயர் சொல்லி அழைக்க முடியும்.
அதிக விலை கொடுக்காமல் அவனால் பெறக்கூடிய அளவுக்கு ஏகாந்தமும், நிம்மதியும் தான் ஒரு கலைஞனுக்கு இன்றியமையாதது. இது இரண்டும் கிடைக்கும் இடம் அவனுக்குச் சொர்க்கம். அவசியமற்ற புறச் சூழ்நிலைகளும் அமோக செüகர்யங்களும் வேண்டுமென்றால் அவனுடைய ரத்த அழுத்தத்தை அதிகப்படுத்தும். சோர்விலும், ஏமாற்ற உணர்ச்சியிலும், விருதா சண்டைகளிலும் காலம் விரயமாகும். இதைத் தவிர வேறு பிரயோஜனம் எதுவும் ஏற்படாது. எனக்கு எழுத்தில் ஈடுபட அவசியமானவை புகையிலை, காகிதம், பென்சில், கொஞ்சம் விஸ்கி இவையே. இவற்றைத் தவிர வேறு எதுவும் எனக்கு வேண்டாம்.

கே: பொருளாதார நிலையைப் பற்றி பிரஸ்தாபித்தீர்கள். ஒரு எழுத்தாளனுக்கு அவசியம் இருக்க வேண்டிய ஒன்றல்லவா அது?
ப: அல்ல. ஒரு எழுத்தாளனுக்குப் பணம் அதிகமாகத் தேவையில்லை. அவனுக்குத் தேவையானது பென்சிலும் காகிதமும்தான். 'ஏதோ தாரளமாகப் பணம் இருந்தது. அதனால் பிரமாதமாக எழுதினான்' என்ற பேச்சு இன்று வரையிலும் என் காதில் விழுந்ததில்லை. ஒரு சிறந்த எழுத்தாளன் எந்த ஸ்தாபனத்திற்கும் பணம் உதவி கோரி மனுப் போடமாட்டான். அவன் எழுதுவதிலேயே மூழ்கியிருப்பான். அவன் முதல் தர எழுத்தாளன் அல்லாதவரை, அவகாசமில்லையென்றும், செüகரியமில்லையென்றும், பற்றாக்குறையென்றும் காரணங்கள் கூறி தன்னையே ஏமாற்றிக்கொள்வான். திருடர்கள் கள்ளச் சந்தைக்காரர்கள், குதிரைக் கள்ளர் இவர்களிடமிருந்துங்கூட முதல் தரமான படைப்புக்கள் பிறக்கக்கூடும். எந்த அளவுக்கு கொடிய வறுமையையும் தாங்க முடியாத சங்கடங்களையும் எழுத்தாளனால் அரவம் காட்டாமல் சமாளிக்க முடியும் என்பதை சாதாரண ஜனங்கள் தெரிந்துகொண்டால் அரண்டு போவார்கள். எந்தச் சக்தியாலும் ஒரு தலைசிறந்த கலைஞனை அழிக்க முடியாது. தங்களுடைய சகிப்புத் தன்மையை அனுபவத்தில் கண்டுகொள்ள அவர்களே பயப்படுகிறார்கள். வாழ்க்கை வெற்றி, சம்பாத்தியம் இத்யாதி சிந்தனைகளில் தனது மனதை அலட்டிக் கொள்ள அவனுக்கு நேரமிராது. வெற்றி என்பது ஸ்திர புத்தியில்லாததும் மனச் சஞ்சலம் கொண்டதுமாகும். ஒரு பெண்ணைப் போல. அவள் முன் குனிந்தோம் என்றால் முதுகில் ஏறிவிடுவாள். அவளோடு பழகுகிறபோது புறங்கையைத் தான் காட்டிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அப்போது அவள் அநேகமாக கரம் குவித்து வணங்குவாள்.

கே: சினிமாத்துறையில் வேலை செய்வது தங்களுடைய எழுத்து வேலைக்குக் குந்தகமாக இருந்ததுண்டா?
ப: முதல் தர எழுத்தாளனின் சிருஷ்டி வேகத்தை எந்தச் சக்தியாலும் தடை செய்துவிட முடியாது. அவன் முதல் தரமானவன் அல்லாதவரை அவனைத் திருத்தவும் யாராலும் முடியாது. அப்படியானால் நீங்கள் எழுப்பிய சந்தேகத்திற்கே இடம் இல்லை. ஒரு நீச்சல் குளத்திற்காக முன்பே அவன் தன்னுடைய ஆத்மாவை விற்றிருக்கிறான்.

கே: திரைக்கதைகளுக்கு எழுதுகிறபோது ஒரு எழுத்தாளன் தன்னை விட்டுக் கொடுத்து சமரஸம் செய்து கொள்ள வேண்டிய அவசியம் ஏற்படுமா?
ப: ஏற்படத்தான் செய்யும். எப்பொழுதும் நடப்பது அதுதான். படத்தொழில் ஒரு கூட்டு முயற்சி. கூட்டு முயற்சி என்றாலே சமரஸம் என்பதுதான் பொருள். அங்கு கொடுக்கவும் நேரும், கொள்ளவும் நேரும்.

கே: ஒரு கோஷ்டியாக வேலை செய்கையில் தாங்கள் மிகவும் விரும்பிய நடிகர் யார்?
ப: ஹம்ஃபிரி பொகார்ட். அவருடன் வெகு உற்சாகமாக வேலை செய்வேன். To have and to have no, the big sleep போன்ற படங்களில் நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாக வேலை செய்தோம்.

கே: ஒரு படத்தை வெற்றிகரமாக தயாரிக்க வழி என்ன?
ப: எனது சிறந்த படமொன்றைத் தயாரிக்கும் போது துணிச்சலாக ஒன்று செய்தோம். வசனத்தை அப்படியே தூக்கி தள்ளி வைத்துவிட்டோம். காமிராவை முடுக்குவதற்கு ஒரு சில நிமிஷங்களுக்கு முன்னால், ஒத்திகை வேளையில் காட்சி ஜோடனைகளை அமைத்தோம். திரைப்படத் தயாரிப்புக்கு உரிய மரியாதை நான் கொடுத்திராதவரை, நான் அன்று செய்தது போன்ற வழிவகைகளைப் பின்பற்றிப் பார்க்க எனக்குத் தைரியமில்லாதவரை, என் பேரிலும் திரைக்கலை பேரிலும் நம்பிக்கை வைத்து, நான் அத்துறைக்கு கைகழுவியிருப்பேன். ஆனால் இன்று எனக்கு ஒன்று தெரிந்துவிட்டது. அதாவது என்றும் நான் ஒரு சிறந்த படத் தயாரிப்பாளன் ஆக முடியாது என்பதே. அதற்குக் காரணம் உண்டு. எனது சொந்தத் தொழிலான நாவல் எழுத்தைப்போல் அத்துறை எனக்கு உற்சாகம் தருவதாயில்லை.

கே: சினிமாத்துறையில் நுழைகிறபோது ஒரு எழுத்தாளன் தனக்குப் பாதகமாக சமரஸம் செய்து கொள்ள நேரும் என்று சொன்னீர்கள் அல்லவா? இலக்கியத் துறையில் எப்படி? அவன் தன் வாசகர்களுக்குக் கடன் பட்டிருக்கிறானா?
ப: தன்னால் முடிந்தவரை தனது சிருஷ்டிகளை அழகாகப் படைப்பதே ஒரு எழுத்தாளனின் ஒரே கடமை. இதை மட்டும் அவன் செய்து முடித்துவிட்டான் என்றால் தன்னுடைய பிற கடமைகளை அவன் தன் மனம்போன படி நிறைவேற்றிக் கொள்ளலாம். எனக்கே பொது மக்களின் ஆசை அபிலாஷைகளைப் பற்றிச் சிந்திக்க முடியாத அளவுக்கு வேலை நெருக்கடி இருந்து வருகிறது. யார்யார் எனது நூல்களைப் படிக்கிறார்கள் என்பதை ஆற அமர உட்கார்ந்து யோசனை செய்து பார்க்க எனக்குச் சாவகாசமில்லை. என்னுடைய புத்தகங்களைப் பற்றியோ, அல்லது பிறருடைய புத்தகங்களைப் பற்றியோ அவ்வப்போது ஜாண்டோ கூறும் அபிப்பிராயங்களை நான் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளவதில்லை. "அந்தோணி புண்யவாளனின் புலம்பல்', "பழைய ஏற்பாடு' இவற்றை வாசிக்கையில் என்னுள் எழும் உணர்ச்சியை என்னுடைய நூல்களும் எனக்கு ஏற்படுத்த வேண்டும். எனது மதிப்பீட்டின் அளவுகோல் இதுதான். அதைத்தான் நானும் லட்சியமாக வகுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அந்த சிருஷ்டிகள் நன்மையை உணர்த்துகிறது. ஒரு பறவையைக் கூர்ந்து பார்க்கிறபோதும் எனக்கு அதே அனுபவம்தான் ஏற்படும். புனர்ஜென்மம் உண்டென்றால் நான் பருந்தாகப் பிறக்க ஆசைப்படுவேன். யாருக்கும் அதன் மேல் கோபமில்லை. யாருக்கும் பொறாமையும் இல்லை. யாரும் அதை எதிரியாக எண்ணுவதில்லை. அதன் தேவையை ஒருவரும் உணர்வது மில்லை. அதன் மேல் அசூயை இல்லை; அன்பும் இல்லை. எதையாவது எண்ணி அது அலைக்கழிவதுமில்லை. விபத்தில் சிக்கி மாள்வதுமில்லை. அகப்பட்டதைத் தின்று உயிர் வாழவும் முடியும்.

கே: தாங்கள் கூறிவருகிற இலக்கியத்தரத்தை எட்ட ஒரு எழுத்தாளன் என்ன என்ன உத்தி முறைகளைக் கையாண்டு பார்க்க வேண்டும்?
ப: உத்தியில்தான் உங்களுக்கு கவனம் என்றால் தச்சு வேலையிலோ; அறுவை மருத்துவத்திலோ நுழைவது நல்லது. இலக்கிய சிருஷ்டிக்குச் சூத்திரம் கிடையாது. குறுக்குப் பாதையும் இல்லை. ஒரு கோட்பாட்டைப் பின்பற்றுகிற ஆரம்ப எழுத்தாளன் சர்வ முட்டாள். தனக்கு விளைந்த தோல்விகளிலிருந்து படிப்பினை பெற வேண்டும். தவறுகள் இழைப்பதன் மூலமே அவன் அறிந்து கொள்கிறான். உபதேசம் தந்து, தன்னைக் கரையேற்றிவிடக் கூடிய அளவில் ஒரு ஆசான் இந்த உலகில் இல்லையென்பதே அவனுடைய நம்பிக்கை. அவனுடைய அகம்பாவம் கட்டுக்கு அடங்காதது. முன்னால் வாழ்ந்திருந்த எழுத்தாளர்களுக்கு எவ்வளவுதான் அவன் அஞ்சலி செலுத்தவதாகச் சொல்லிக் கொண்டாலும் முடிந்தால் அவர்களையும் தனக்குப் பின்னால் தள்ளிவிடவே அவன் முயன்று பார்ப்பான்.

கே: உத்திகளின் பங்கை தாங்கள் மறுக்கிறீர்களா?
ப: இல்லை. சில சமயம் உத்தி முறைகள் முன் கூட்டியே ஏறி விழுந்து கலைஞனின் கனவை அமுக்கி அலங்கோலப்படுத்திவிடும். கலைஞன் உத்தியை அடக்கி ஆள்வதற்கு முன்னாலேயே உத்தி அவனை தனக்கு அடிமையாக்கிவிடும். உத்திகளுக்கே உரிய அலாதி சாமர்த்தியம் இது. அப்புறம் செங்கல்லை அப்படியே அடுக்கு அடுக்காக தூக்கி வைக்க வேண்டிய ஜோலி ஒன்றுதான் பாக்கியாக இருக்கும். இவனுக்கோ முதல் வார்த்தையில் ஆரம்பிக்கிறபோதே முத்தாய்ப்பு வைக்க வேண்டிய கடைசி வார்த்தையும் தெரிந்திருக்கும். As I lay dying என்ற நாவலை எழுதுகையில் எனக்கும் இதே அனுபவம்தான் ஏற்பட்டது. அதை எழுதுவது அத்தனை சுளுவான காரியமாக இருக்கவில்லை. சிறந்த படைப்பு எதுவும் லேசாக இராது. அவசியமான மூலப் பொருள்களைச் சேமித்து வைத்திருந்தபடியால் எழுதுகையில் திணறவில்லை. சுலபமாகவே பட்டது. சக்கைச் சாறாய் நாள்தோறும் 12 மணி நேரம் உழைத்து ஆறு வார காலத்தில் அதை எழுதி முடித்தேன். எடுத்த எடுப்பில் அடுக்கு அடுக்காக சில கதாபாத்திரங்களைப் படைத்து உலாவ விட்டேன். ஜலப் பிரவாகம், தீ விபத்து போன்ற சர்வசாதாரண இயற்கைக் கொடுமைகளுக்கு அவர்களை ஆளாக்கினேன். இயற்கையான தூண்டுதல் ஒன்றையும் கதையின் ஓட்டத்தைக் கருதி ஏற்படுத்திக் கொண்டேன். உத்தி அதன் கழுத்தை நீட்டாதவரையிலும் ஓர் அர்த்தத்தில் எழுத்து வேலை மிகவும் லகுவானது. காரணம், எனது அனுபவத்தைக் கொண்டு சொல்வதென்றால், என்னுடைய நாவல்களில் கதாபாத்திரங்கள் எழுந்து வந்து சுயப் பொறுப்புக்களை மனமுவந்து ஏற்று குறை வேலையை முடித்துத் தந்துவிடுகிற விசித்திர அனுபவம் ஏற்படுவதுண்டு. அனேகமாக இது 275}ம் பக்கத்தையொட்டி நிகழும். 274-ம் பக்கத்தோடு நான் அந்த நாவலை முடிப்பேன் என்றால் எனது கதாபாத்திரங்களுக்கு பின்னால் என்ன நேரும் என்பதை என்னாலேயே கூற முடியாது. ஒரு நூலைக் குறித்து விமர்சிக்கையில் அந்நூல் ஒன்றையே ஆதாரமாக எண்ணிப் பேசுவதும், சுய சிருஷ்டிகளைப் பற்றி வீண் பேச்சுப் பேசி ஜம்பம் அடிக்காமல் இருப்பதும், கலைஞனுக்கு அவசியம் இருக்க வேண்டிய குணங்கள். நான் மனத்தினுள் சங்கற்பித்துக் கொண்டிருந்த தரத்தை என்னுடைய நூல் ஒன்றேனும் எட்டவில்லை. இதன்படி என்னுடைய சிருஷ்டிகளில் எனக்கு அதிக வேதனையும் அதிக ஏமாற்றத்தையும் தந்தது எது? என்ற கேள்வியின் அடிப்படையில் தான் நான் என்னுடைய எழுத்தை விமர்சனம் செய்கிறேன். பெற்றோர்களால் அதிகமாக நேசிக்கப் படுகிறவன் மதப்புரோகிதன் ஆகிவிட்ட பிள்ளையை விடவும் , திருடனோ, கொலைகாரனோ ஆகிவிட்ட பிள்ளைதான்.

(பேட்டித் தொடரும்)

Friday, January 1, 2010

புத்தகக் கண்காட்சியில்

குழிவண்டுகளின் அரண்மனை (கவிதை நூல்)

த.அரவிந்தன்

பக்கம்: 80
ரூ.40

வெளியீடு
அருந்தகை
E.220
12-வது தெரு
பெரியார்நகர்
சென்னை-82.

நூல் கிடைக்கும் கடைகள்:

புலம்
கருப்பு பிரதிகள்
பரிசல்

Monday, December 28, 2009

தனிவழியில் உருவான கவிதைகள் - சுகுமாரன்

குழிவண்டுகளின் அரண்மனை - என்கிற என்னுடைய இரண்டாம் கவிதைத் தொகுப்புக்கு சுகுமாரன் எழுதியுள்ள முன்னுரை:

அரவிந்தனின் கவிதைகள் தனி வழியில் உருவாகியிருப்பவை. தனித்துவமான இயல்புகள் கொண்ட கவிதைகள்தாம் கவனத்துக்குள்ளாகும் என்ற இலக்கிய நியதியை அறிந்துகொண்டேதான் இதைக் குறிப்பிடுகிறேன். பல தனித்துவங்கள் கவிதையுலகில் நிலவும்போது அதுவே ஒரு பொதுமொழியையும் உருவாக்கி விடுகின்றன. கவிதை எப்போதும் புதுமையை எதிர்நோக்கி நிற்கிறது என்பதும் புதிதாக வரும் கவிஞன் இந்தப் பொதுமொழியைக் கடந்து தன்னுடையதான கவிதை மொழியை நிறுவ வேண்டியது கட்டாயமாகிறது என்பதும் கவிதையாக்கத்தின் சவால்கள்.

இந்தச் சவால்களைத் தன்னுடையதான மாற்று வழியில் அரவிந்தன் எதிர்கொண்டிருக்கிறார் என்பதற்கு இந்தத் தொகுப்பிலுள்ள கவிதைகள் சான்றளிக்கின்றன. நடைமுறையிலிருக்கும் கவிதைக் கண்ணோட்டத்தை உள்ளும்புறமுமாகத் திருப்பிப் போடுவது; காட்சிப் படிமங்களை இடம் மாற்றி வைப்பது; துள்ளலும் விட்டேற்றியான மனநிலையும் கொண்ட மொழியில் வரிகளை உருவாக்குவது என்று தன்னுடைய கவிதை உருவாக்க முறையைக் கையாளுகிறார் அரவிந்தன். ஒரு குழந்தையின் விளையாட்டு அல்லது ஒரு பித்தனின் கைவரிசை போலத் தென்படும் கவிதையாக்க முறையை வசப்படுத்தியிருக்கிறார். குழந்தைத்தனம் மிளிரும் அணுகலும் பைத்தியம் துடிக்கும் வெறுமையும் வெவ்வேறு பார்வைகளாகவும் இடம் பெறவும் செய்கின்றன.

அரவிந்தனின் பார்வைக் கோணத்தில் எதார்த்த உலகம் இன்னொரு உலகமாகப் புரண்டு விடுகிறது. இந்த உலகின் சிறு செயல்கள் அந்த உலகில் அரிய நடவடிக்கைகளாகின்றன. குழிவண்டின் அற்பக் குழி சிறுமியின் அற்புத அரண்மனையாகிறது. அவளை மேலே கொண்டு வர இன்னொரு சிறுமி ஒழுகும் எச்சில் வெள்ளப்பெருக்காக மாறுகிறது. கவிதை விநோதத்தன்மை கொண்டதாகவும் களங்கமற்றதாகவும் உருப்பெறுகிறது. இதே விநோதத் தன்மை பைத்திய நோக்கிலும் செயல்படுகிறது. "நிழல் மின்சாரம்' கவிதையில் "நிழல் கம்பிகளின் மின்சாரம் தாக்கி ஒரு சிறுவன் சாலைக்குத் தூக்கியடிக்கப்படுவதை' பித்தம் ததும்பும் பார்வையில் காண முடிகிறது. இந்த இரட்டைப் பார்வை அரவிந்தனுக்கு மொழிதலில் ஒரு பிரத்யேகச் சலுகையையும் அளிக்கிறது. பாசாங்கான தயக்கங்களோ கட்டுப்பாடுகளோ இல்லாமல் கவிதையை உருவாக்கிக் கொள்ளும் சலுகை. இந்த நோக்கில்தான் அவர் இன்றைய கவிஞராகிறார்.

குழந்தைமையும், பித்துநிலையும், வேடிக்கையும், விநோதமும், அதீதக் கற்பனையும் சருமமாகக் கொண்டிருந்தபோதும் அரவிந்தனின் கவிதையாக்கத்தில் அடிப்படையாக இயங்குவது ஒரு துன்பியல்நிலை என்று தோன்றுகிறது. நடைமுறை எதார்த்தங்களையும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட கருத்தாக்கங்களையும் ஒப்புக்கொள்ள முடியாத கையறு நிலையிலிருந்து உருவாகும் துன்பியல். அதை ஒரு விசித்திர விளையாட்டாக மாற்றுகிறது கவிதை. "என்னுடனே பிறக்கும் என் பிள்ளைகள்', "தந்தைப்பால்', "பூசணித்தாதி' போன்ற கவிதைகள் இந்த விளையாட்டின் விளைவுகள். இதுவரை சொல்லப்பட்ட கருத்தாக்கங்களை இந்தக் கவிதைகள் தலைகீழாக்குகின்றன. தாய்மையின் நேர் இணை பெண் என்ற கருத்தை இந்தக் கவிதைகள் கேலி செய்கின்றன.

முன்னர் குறிப்பிட்ட இரட்டைப் பார்வைகளை மீறிய கவிதைகளும் அரவிந்தனிடம் உள்ளன. அவற்றிலும் இடத்தையும் இருப்பையும் குலைக்கும் எத்தனிப்பு தென்படுகிறது. மெல்லிய சீண்டலுடனும் முரணுடனும் அவை எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. "பூனையின் உலக இலக்கியம்' கவிதையை எடுத்துக்காட்டாகச் சொல்லலாம். இந்த வகைக் கவிதைகள் எளிமையான தோற்றம் புனைந்து வாசிப்பில் ஏய்த்து விடுகின்றன. "13 ஸ்தனங்கள்' ஓர் உதாரணம். எளிமையாகச் சீண்டிக்கொண்டே நகரும் கவிதை இறுதியில் சீண்டலுக்கு நேர் எதிரான அதிர்ச்சியுடன் முடிகிறது.

இன்றைய கவிதை சிக்கல்கள் நிரம்பியது. வாழ்க்கையை வியாக்கியானம் செய்யும் கோட்பாடுகளின் மறைவு; மனித இருப்புக்குப் பொருள் சேர்க்கும் கருத்தாடல்களின் மீதான நம்பிக்கையின்மை; முன்பு செப்பனிட்டு வைத்திருந்த பாதைகளில் நடக்க விதிக்கப்படும் தடைகள்; மேலோட்டமான படைப்பாக்க மல்யுத்தங்கள் - எல்லாம் வாழ்க்கையையும் அதன் உடன் நிகழ்வாகக் கவிதையையும் சிக்கலுக்குள்ளாக்கியிருக்கின்றன. அந்தச் சிக்கலின் மையத்தைப் பேசுகிற ஒன்றாக இன்று கவிதை ஆகியிருக்கிறது. எல்லாக் காலத்திலும் கவிதை கோரி நின்றது அதைத்தான். இப்போது வேண்டி நிற்பதும் அதைத்தான். முன்னர் எதைச் சொல்வது என்பது கவிதையின் சிக்கலாக இருந்தது. இன்றைய கவிதையில் எதையும் சொல்லலாம். ஆனால், சிக்கல் எப்படிச் சொல்வது என்பதில்தான். அரவிந்தன் அதை எதிர்கொண்டிருக்கிறார். இந்தத் தொகுதியில் வெளியாகியிருக்கும் கவிதைகளில் அதற்குரிய சுதந்திரமும் மாற்றுப் பார்வையும் தென்படுகின்றன என்பது வாசிப்பில் துலங்கும்.


பக்கம் : 80
ரூ.40

Monday, December 21, 2009

மௌனப் பொம்மைகள்

மௌனத்தில் சதா புரளும்
மிருகப் பொம்மைகள்
எல்லோர் வீடுகளையும்
அழகால் அலங்கரிக்கின்றன
பேசாத அவற்றோடு
பழகுதல் எல்லோருக்கும் சுலபம்
ஆகாயத்துக்கும் அடிதரைக்கும்
விட்டெறிந்து பிடிக்கையிலும்
விழு வலியற்று
அமைதியாய்ப் பறப்பவை
எட்டி உதைத்து
காதைக் கடித்து
கண்களைக் குழந்தைகள் தோண்டினாலும்
வாஞ்சையாய் வால்களை ஆட்டுபவை
சொல்லப்படுகிற ரகசியங்களால்
முடியுதிர்க்குமே தவிர
தனிமையின் கதவுகளைக்கூட
தட்டிச் சொல்லாதவை
அணைத்துப் பாய்ச்சப்படும்
துர்கனவு வெப்பத்தைச்
முழுதாய்க் கிரகித்து
எவர் மீது உரசாமல்
பூமிக்குள் செலுத்தி செயலிழக்கச் செய்பவை
அத்தோடு
இரத்தம் குடிக்கும்
ஒட்டுண்ணிகளும் இல்லாதவை.

நன்றி: மணல்வீடு

எரியும்


தட்டுப்படும்
விரல்களின் குறிப்புகளுக்கேற்ப
ஏற்றஇறக்கத்துடன்
அவளை
அப்படியே பாடுகிறது
எரிந்து
வறட்டி.
நன்றி: மணல்வீடு

Saturday, December 19, 2009

வலையுலக நண்பர்களுக்கு


'குழிவண்டுகளின் அரண்மனை' என்ற என்னுடைய இரண்டாம் கவிதைத் தொகுப்பு வெளிவந்திருக்கிறது. இத்தொகுப்பு நானே வெளியிட்ட தொகுப்பாகும். புத்தகக் கண்காட்சியில் பதிப்பகங்கள் வெளியிடும் புத்தகங்களுக்கு ஆதரவு அளிப்பதுடன் இதற்கும் அளிக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.
அன்புடன்
த.அரவிந்தன்

தலைப்பு: குழிவண்டுகளின் அரண்மனை
த.அரவிந்தன்
பக்கம்: 80
ரூ. 40

தொகுப்புக்கு சுகுமாரன் அளித்த முன்னுரையின் சிறுகுறிப்பு:

அரவிந்தனின் கவிதைகள் தனி வழியில் உருவாகியிருப்பவை. தனித்துவமான இயல்புகள் கொண்ட கவிதைகள்தாம் கவனத்துக்குள்ளாகும் என்ற இலக்கிய நியதியை அறிந்துகொண்டேதான் இதைக் குறிப்பிடுகிறேன். பல தனித்துவங்கள் கவிதையுலகில் நிலவும்போது அதுவே ஒரு பொதுமொழியையும் உருவாக்கி விடுகின்றன. கவிதை எப்போதும் புதுமையை எதிர்நோக்கி நிற்கிறது என்பதும் புதிதாக வரும் கவிஞன் இந்தப் பொதுமொழியைக் கடந்து தன்னுடையதான கவிதை மொழியை நிறுவ வேண்டியது கட்டாயமாகிறது என்பதும் கவிதையாக்கத்தின் சவால்கள். இந்தச் சவால்களைத் தன்னுடையதான மாற்று வழியில் அரவிந்தன் எதிர்கொண்டிருக்கிறார் என்பதற்கு இந்தத் தொகுப்பிலுள்ள கவிதைகள் சான்றளிக்கின்றன.

(சுகுமாரனின் முழு மதிப்புரையை பின்னர் வெளியிடுகிறேன்)